بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما

 

بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما
نه بر لب، بلکه در دل گل کند لبخندهای ما

بفرمایید هر چیزی همان باشد که می‌خواهد
همان، یعنی نه مانند من و مانندهای ما

بفرمایید تا این بی چراتر کار عالم؛ عشق
رها باشد از این چون و چرا و چندهای ما

سر مویی اگر با عاشقان داری سر یاری
بیفشان زلف و مشکن حلقه‌ی پیوندهای ما

به بالایت قسم، سرو و صنوبر با تو می‌بالند
بیا تا راست باشد عاقبت سوگندهای ما

شب و روز از تو می‌گوییم و می‌گویند، کاری کن
که «می‌بینم» بگیرد جای «می‌گویند»های ما

نمی‌دانم کجایی یا که ای، آنقدر می‌دانم
که می‌آیی که بگشایی گره از بندهای ما

بفرمایید فردا زودتر فردا شود، امروز
همین حالا بیاید وعده‌ی آینده‌های ما

قیصر امین‌پور

سلام بر شعبان

چون ماه شعبان داخل مى شد حضرت امام زين العابدين عليه السلام اصحاب خود را جمع مى نمود و مى فرمود :

 

 اى گروه اصحاب من مى دانيد اين چه ماهى است اين ماه شعبان است و حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَ اله مى فرمود شعبان ماه من است پس روزه بداريد در اين ماه براى محبّت پيغمبر خود و براى تقرّب به سوى پروردگار خود بحقّ آن خدايى که جان علىّ بن الحسين به دست قدرت اوست سوگند ياد مى کنم که از پدرم حسين بن على عَليهَاالسَّلام شنيدم که فرمود شنيدم از اميرالمؤ منين عليه السلام که هر که روزه دارد شعبان را براى محبّت پيغمبر خدا و تقرّب بسوى خدا دوست دارد خدا او را و نزديک گرداند او را به کرامت خود در روز قيامت و بهشت را براى او واجب گرداند و شيخ روايت کرده از صفوان جمال که گفت فرمود  : به من حضرت صادق عليه السلام که وادار کن کسانى را که در ناحيه و اطراف تو هستند بر روزه شعبان گفتم فدايت شوم مگر مى بينى در فضيلت آن چيزى فرمود بلى بدرستى که رسول خداصَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَ اله هرگاه مى ديد هلال شعبان را امر مى فرمود مُنادى را که ندا مى کرد در مدينه اى اهل مدينه من رسولم از جانب رسول خداصَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله بسوى شما مى فرمايد آگاه باشيد بدرستى که شعبان ماه من است پس خدا رحمت کند کسى را که يارى کند مرا بر ماه من يعنى روزه بدارد آن را پس گفت حضرت صادق عليه السلام که اميرالمؤ منين عليه السلام مى فرمود که فوت نشد از من روزه شعبان از زمانى که شنيدم منادى رسول خداصَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله ندا کرد در شعبان و فوت نخواهد شد از من تا مدتى که حيات دارم ان شاء الله تعالى پس مى فرمودکه روزه دو ماه که شعبان و رمضان باشد توبه و مغفرت است از خدا و روايت کرده اسماعيل بن عبد الخالق که گفت بودم نزد حضرت صادق عليه السلام که در ميان آمد ذکر روزه شعبان حضرت فرمود که در فضيلت روزه شعبان چنين و چنان است حتى آنکه مردى مرتکب خون حرام مى شود پس روزه مى گيرد شعبان را نفع مى بخشد او را و آمرزيده مى شود

« بخوان ! به نام پرورنده ايزدت ، كو آفريننده است . . . »

غروبي سخت دلگير است

ومن،بنشسته ام اينجا،كنار غار پرت وساكتي،تنها

كه مي گويند: روزي روزگاري، مهبط وحي خدا بوده است

ونام آن حرا بوده است .

واينجا سرزمين كعبه و بطحاست ...

و روز، از روزهاي حج پاك ما مسلمانهاست.

برون از غار :

زپيش روي و زير پاي من تاهر كجا سنگ و بيابانست.

هوا گرم است وتبدار است اما مي گرايد سوي سردي،سوي

                                                                             خاموشي.

وخورشيد از پس يك روز تب، در بستر غرب افق،آهسته مي ميرد .

ودر اطراف من از هيچ سويي،ردپايي نيست

و دور من صدايي نيست.

                                فضا خالي است

وذهن خسته وتنهاي من چون مرغ نوبالي،

                            _ كه هردم شوق پروازي بدل دارد _  

كنار غار، از هر سنگ، هر صخره

                              پرد بر صخره اي ديگر...

ومي جويد به كاوشهاي پي گيري ، نشانه هاي مردي را

_ نشاني ها كه شايد مانده باشد بر جا، دير دير: از سالياني پيش _ 

ومن همراه مرغ ذهن خود در غار مي گردم.

وپيدا مي كنم گويي نشاني ها كه مي جويم :

                                                                  همانست ، اوست!

كنار غار ، اينجا ، جاي پاي اوست ، مي بينم

و مي بويم تو گويي بوي او را نيز

همانست ، اوست:

                         يتيم مكه ، چوپانك ، جوانك ، نوجواني از بني هاشم

                         وبازرگان راه مكه وشامات

                         امين ، آن راستين ، آن پاكدل ، آن مرد،

                         وشوي برترين بانو : خديجه

                         نيز ، آن كس كو سخن جز حق نمي گويد

                         وغير از حق نمي جويد

                         وبتها را ستايشگر نمي باشد

واينك : اين همان مرد ابرمرد است

                                                             محمد اوست.

پلاسي بر تن است او را

ومي بينم كه بنشيته است ، چونان چون همان ايام

همان ايام كاين ره را بسا ، بسيار مي پيمود

وشايد نازنين پايش زسنگ راه مي فرسود

ولي او همچنان هر روز مي آمد

                                             ومي آمد ... ومي آمد

وتنها مي نشست اينجا 

غمان مكه مشؤوم آن ايام را با غار مي ناليد

غم بي همزبانيهاي خود را نيز ...

ومن ، اكنون به هر سنگي كه در اين غار ميبينم

به روشن تر خطي مي خوانم آن فريادهاي خامش او را ...

واكنون نيز گويي آمدست او ... آمده است اينجا،

ومي گويد غم آن روزگاران را :

عجب شبهاي سنگيني !

                               همه بي نور !

نه از بام فلك ،قنديل اخترها بود آويز

نه اينجا _ وادي گسترده دشت حجاز _ ازشعله نوري سراغي هست.

زمين تاريك تاريك است وبرج آسمانها نيز

نه حتي در همه ام القري يك روزن روشن

تمام شهر بي نور است ...

نه تنها شب، كه اينجا  روز هم بسيار شبرنگ است.

فروغي هست اگر ، از آتش جنگ است

فروزان مهر ، سخت اينجا بي نور است، بي رنگ است .

تو گويي راه خود را هرزه مي پويد

ونهر نور آن ، زانسوي اين دنيا بود جاري .

مه ، اندر گور شب خفته است و ناپيداست ... پيدا نيست .

سيه رگهاي شهر _ اين كوچه ها _ از خون مه خاليست .

در آن ها مي دود چركاب تند ننگ وبد نامي ، بد انديشي

                                                                        و در رگهاي مردم هم

سيه بازار هاي « روسپي نا مردمان » گرم است.

تمام شهر گرداب است پر گنداب

تمام سرزمين ها نيز

                                   دنيا هم

وگويي قرن ، قرن ننگ وبدنامي است .

فضيلتها لجن آلوده انسانها سيه فكر وسيه كارند ...

انسان ، نام اشرافي زيبايي است از معني تهي مانده ...

محمد گرم گفتاري غم آلود است .

وخور ديري است مرده غار تاريك است

 

ادامه شعر در ادامه مطلب

 

 

ادامه نوشته

خدايا

كاش ميشد به همه نا اميدان نشانت ميدادم و حالي شان ميكردم كه مهرباني و قدرت تو از همه بيشتر است

از همه