مذهبی سیاسی اجتماعی و...
نه مثل ساره ای و مریم ، نه مثل آسیه و حوا
فقط شبیه خودت هستی ، فقط شبیه خودت زهرا (س)
اگر شبیه کسی باشی ، شبیه نیمه شب قدری
شبیه ایه تطهیری ، شبیه سوره ی اعطینا
شناسنامه ی تو صبح است ، پدر : تبسم و مادر : نور
سلام ما به تو ای باران ، درود ما به تو دریا
بگیر آب و وضویی کن ، ز چشمه سار فدک امشب
نماز عشق بخوان فردا به سمت قبله عاشورا
علی رضا قزوه
| ||
|
داغ های همه تاریخ را ما به یکباره دیدیم،چرا که ما امت آخرالزمانیم، و خمینی، این ماه بنی هاشم، میراث دار همه صاحبان عهد بود در شب یلدای تاریخ. در عصر ادبار عقل و فلک زدگی بشر،در زمانه غربت حق، در عصری که دیگر هیچ پیا مبری مبعوث نمی شد و هیچ منذری نمی آمد خمینی میراث دار همه انبیا و اسباط ایشان بود و داغ او بر دل ما ، داغ همه اعصار ، داغی بی تسلی.
دست ما اگر به نخل بلند وجود او نمی رسد، دست خمینی که می رسید. او آمد تا معنای «انتظار» را به این امت بیا موزد، در آینه وجود خود که اسوه مصادیق منتظران بود، و اکنون دیگر دور افلاک را مرادی نیست جز آنکه منتظر مهدی باشد. سید مرتضی آوینی
خاطراتی از پیام آور حماسه و عشق در عصر فراموشی معنویت
حضرت امام(ره) در عزای مرحوم آیت الله حكیم مجلس ختمی برقرار كرد، نماینده رییس جمهور عراق و استاندار كربلا و فرماندار نجف وارد شدند، همه به احترام بلند شدند اما خود امام كه صاحب مجلس بود تكان نخورد.
امام، اولین مرجعی بود كه در مقابل اسرائیل موضع سخت گرفت و از فلسطینی ها دفاع كرد و برای كمك به چریك ها توصیه كرد و اجازه دادن زكات را داد.
امام در سنین نوجوانی در تمام ورزش های آن روز رتبه اول بود و فرمود:«من با تفنگ در خمین با قزاق های رضاخان می جنگیدم» او در خمین به پهلوان مشهور بود.
هنگامی كه فرماندار نظامی اعلام كرد از ساعت 4 بعدازظهر هر كس از منزل بیرون بیاید كشته خواهد شد، اما جمعی از یاران خود را می خواهند و می فرمایند: بر همه لازم است كه در ساعات تعیین شده در خیابانها باشند و استقامت نمایند یاران امام احتمال حمله به جایگاه ایشان را می دهند لذا خانه ای در پشت مدرسه علوی در نظر می گیرند و از ایشان می خواهند به آن جا بروند ولی امام می فرماید: من از این اتاق خود بیرون نمی روم، شماها اگر می ترسید بروید.
آیت الله شهید سید محمدرضا سعیدی(ره) نقل می كردند: خدمت امام عرض كردم شما را تنها می گذراند. امام فرمودند: اگر جن و انس یك طرف باشند و من یك طرف دیگر، حرف همین است كه می گویم.
در سال 43 امام بعد از آزادیشان كه در مسجد اعظم سخنرانی كردند فرمودند: والله من به عمرم نترسیدم، آن شبی هم كه آنها مرا می بردند آنها می ترسیدند و من آنها را دلداری می دادم.
حضور ایشان در نجف بدون محافظ در نماز جماعت و اجتماعات دیگر با این كه شخصیتی جهانی داشتند و طبعاً دارای دشمنان زیادی هم بودند حاكی از شجاعت ایشان است و هنگامی در فرانسه بودند یك روز صبح یكی از پلیس های فرانسه می بیند كه امام به تنهایی در خیابانهای نوفل لوشاتو قدم می زند، این مساله موجب تعجب او می شود.
امام روز ورودشان به ایران در سخنرانی خود در بهشت زهرا با فریاد رسا فرمود: من دولت تعیین می كنم. من تو دهن این دولت می زنم.
آیت الله العظمی اراكی (ره) درباره امام خمینی (ره) می فرمود: اگر آقای خمینی در كربلا بود، یاران امام حسین (ع) و شهدای كربلا كه تعدادشان 72 نفر بود 73 نفر می شدند.
در جریان لانه جاسوسی، اكثر مسئولین مخالف بودند و هر روز مساله تازه ای مطرح می كردند. یكی می گفت: « با آمریكا نمی شود جنگید.» دیگری می گفت: «آمریكا در منطقه نیرو پیاده كرده است.» یكی می گفت: «ناوگان چندم آمریكا آمده است.» ولی حضرت امام تنها می فرمودند: «آمریكا هیچ غلطی نمی تواند بكند.»
در یكی از موارد كه گمان نزدیك به یقین برای همه پیدا شد كه می خواهند امام را بكشند، آقایان تصمیم گرفتند از ایشان بخواهند از شدت مبارزه بكاهند. قبول نفرمودند، گفتند: آقا شما را می كشند. فرمود بگذارید مرا بكشند، آن وقت شما از خون من برای اسلام استفاده كنید. همچنان كه ایشان معتقد بود خون بر شمشیر پیروز است.
در زمان آقای بروجردی، قبل از سال 1328، دو مرتبه با شاه (محمد رضا شاه) ملاقات كرده بود و در واقع پیام آقای بروجردی به شاه منعكس كرده بودند امام می فرمودند شاه از دیدن من یكه خورد و او در حین صحبت برگفته هایش مسلط نبود و این از الطاف خداوند است.
یكی از اعضای دفتر امام می گوید : به امام امت (ره) عرض كردم: اگر از ما ناراحت هستید بفرمایید. امام فرمود: هر وفت تشخیص بدهم در این خانه وجود شما به ضرر اسلامی است عذر شما را می خواهم.
یادم هست، یك دفعه به محضر حضرت امام شرفیاب شدم و ایشان در مورد جریانی راجع به مجلس پیغامی دادند و مطالبی فرمودند تا من به عرض نمایندگان برسانم، من این ماموریت را انجام دادم.
یكی از مطالب حضرت امام این بود كه فرمودند: « من در كارهای مجلس دخالت نمی كنم، ولی اگر یك روزی ببینم مجلس می خواهد برخلاف اسلام حركت كند، من طلبه جلوی آنها می ایستم. تصور نكنند كه مجلس است. من ملاحظه قانون را می كنم و قانون هم باید كار خودش را انجام دهد. ولی اگر یك روز دیدم قانون خلاف اسلام من بی تفاوتی می مانم.»
سلام بر تو ای ! سلام بر تو ای همسر ولی خدا! سلام بر تو ای مادر حسن و حسین که سرور جوانان بهشتی اند!
درود بر تو ای بانوی شهیده ی صدیقه! درود بر تو ای حوریه ی انسیه! درود بر تو ای ستم دیده! درود بر تو، و گل باران باد پیکر پاکت!
... زهرا گفتن، خود مناجات است، عشق ورزیدن به تو، خودعالمی است! اندیشیدن به تو، خود مائده ای آسمانی برای روح و جان است!
همه ی بزرگان و اندیشمندان از مدح و ثنای تو بازمانده اند... پس من چگونه می توانم در وصف توای فاطمه اطهر، قلم بفرسایم...؟
این چند سطر،تنها بخشی از عشق و اخلاص ناچیز من، به آستان پاک تو می باشد ! هر که باشم، هر آن چه داشته یا نداشته باشم، دست کم این حق را از آن خود می دانم که درد دلی کوتاه با مادرم داشته باشم...
در کوچه پس کوچه های مدینه و مکه، به دنبال رد پای ظریف و لطیف و زجر دیده ات می گشتم، در حالی که رایحه ی مسحورکننده عطر حرم مطهر پدر بزرگوارت، حضرت محمد مصطفی صلوات الله علیه وآله ، و نیز عطرغربت کشیده ی پراکنده در فضای اطراف آرامگاه ویران شده ی پسرت حسن مجتبی علیه السلام و نیز عطر نخل های سرسبز و آراسته ای که در کنار حرم مطهر اولین مظلوم عالم، همسر گرانقدرت، علی مرتضی (ع) و سرانجام عطر آن رایحه ی قدسی و سماوی قبله گاه عالم، آن کعبه دلنشینی که ذرات عشق و عطوفت و رحمت و آمرزش و مغفرت را به هر سو ساطع می کند، عطر خانه خدا به مشامم می رسید ... و من با خود زمزمه میکردم: مادرم! کجایی...؟ مادرم از کدامین سو، عطرجامه ی سیاهت به مشام جانم خواهد رسید تا روح دردمندم را تسکین دهد ؟ آه که در هیج کجای آن وادی مقدس، نشانی از تو،به جای نگذاشته اند. اما همه جا، نشان از سرسپردگی تو به پدر و شوی و فرزندانت دارد! همه جا نشان از حضور لطیف و مهربان تو در خود دارد! چه در بارگاه مطهر و مقدس پدر بزرگوارت، محمد مصطفی(صلوات الله علیه وآله) و چه درکنار محراب مهر و موم شده و نیمه ویرانت در مدینه، ای مادرغریبم.
در آن روز واپسین، اخلاص و بندگی خود را به نسیم داغ مدینه سپردم، تا پیام ناچیزم را به دست تو برساند: آمدم به سویت! نیافتمت. رفتم، همچنان که ندیده بودمت ... فقط احساست کردم ...
هنگامی که قبله گاه عالم، کعبه ی مکرمه را با دیده ی گریان نگریستم، و چشمی مشتاق بر آن دوختم، به عشق و مهربانی پروردگار عالم پی بردم و دانستم که بنده ی خوار و کوچک چه ذات جلیل و مقدس و عظیم الشانی هستم! چه قدر ناچیزم ... آن گاه، نام مبارک رسول خدا را بر زبان راندم و دقایقی بعد در کناررکن یمانی، زادگاه امیر مومنان قرار گرفتم. آری به یاد تو نیز بودم، ای مادرم! زیرا چیزی در برابر دیدگانم قرار گرفت؛ آن پارچه مقدس و سیاه، آن پارچه ای که کعبه را با وقاری تمام و کمال در بر گرفته است. مرا به یاد جامه ی باشکوهت انداخت. آری، رایحه مقدس و سرمست کننده ای که در فضای مسجدالحرام در پرواز است، رایحه کعبه معظمه، عطر هرگز استشمام نکرده چادرت را به یادم انداخت...
آه، مادرم! اینک یافتمت!
با در آغوش کشیدن پارچه سیاه کعبه، گوئیا دست به دامان تو می زدم.
مادرم! شفاعت مرا بر عهده گیر!
مادرم! نکند سیاهی پارچه کعبه، به معنای اندوه و سوگ عمیق و پایان ناپذیری است که پروردگار عالم، هماره برای شهادت تو به نمایش گذاشته است...؟
همه فرشتگان در ماتم پر کشیدن تو به آسمان ، با دلی شکسته و تنی رنجور و قلبی آزرده به دور کعبه طواف می کنند؟ آرزو داشتم، اما کجاست آن سعادت! آرزو داشتم در رکاب پدرت، محمد مصطفی صلوات الله علیه وآله و همسرت علی علیه السلام و پسرانت حسن و حسین علیهما السلام بجنگم! برای حسین عزیزم، در کربلا جان ناچیزم را تقدیم کنم!
مادرم! به فرزند بزرگوارت حجت بن الحسن - ارواحنا فداه- سفارش مرا نیز بفرما ... باشد تا به عنوان کم ترین سربازش ، افتخار حضور و جان فشانی در میدان رزم را برای او داشته باشم .
السلام علیک یا سیده نساء العاملین، من الاولین والاخرین
السلام علیک یا زوجه ولی الله و خیرالخلق بعد رسول الله!
سید فرید محمدی
